Tarif
Baharda ekilip harman zamanı kaldırılan, sarı tohumları olan keyman, Güdül’e özgü bir bitkidir. Pastırmanın çemeni olarak kullanılır. Eskiden patoz olmadığı için herkes kapısının önünde sopalarla döverek keyman tohumlarını çıkarır daha sonra yıkanıp ayıklanan tohumlar taş değirmenlerde öğütülürdü. Oldukça sert olan keyman tohumunu kullanmak için mutlaka ıslatmak gerekir. Yapım aşamasında 2 yemek kaşığı keyman, üzerini geçecek kadar ılık suyla ıslatılır. Sarı suyu çıkana kadar süzülür, bu işlem birkaç kez tekrarlanır. Şişip mayalanan keymanın içerisine 6-7 diş dövülmüş sarımsak, bir çay kaşığı kimyon ve pul biber, yarım çay kaşığı tuz eklenir. Damak tadına göre içine konulan malzemelerin tamamı artırılıp azaltılabilir. İsteğe göre taze maydanoz da ilave edilebilir. Keyman belirli yiyeceklerle servis edilen bir sostur. Örneğin Güdül bazlamasının yanında sevilerek yenilen keyman, ısıtılan bazlamanın üzerine tereyağı sürülerek tüketilir. Başka bir kullanım şekli ise şöyledir; kavrulup içine su konularak kaynatılan sulguça 1 yemek kaşığı keyman konur. Buna “keymana sulguç kattı” denir. Sulguç, kuşbaşından küçük doğranıp kavrulan ve dondurulan ettir. Günümüzde kavurma da denilir. Yörede Keymanın ıslatılıp suyu içildiği zaman şekeri düşürdüğüne inanılır.